„Podałem grzbiet mój bijącym…”.
Prorok jest tak dokładny, jakby szedł krzyżową drogą i stał pod krzyżem… „Nie zasłoniłem mej twarzy przed zniewagami i opluciem”.
Może posądzili o przesadę, może uznali za przenośnię – wiedzieli, a nie rozpoznali… Zaiste, Ty jesteś Bogiem Ukrytym!
Niedziela „Palmowa” zwiększyła złudzenie, że „nie będzie tak źle”… na kilka dni.
Mateusz znał dokładnie przebieg męki, przeżył głęboko – jak każdy Apostoł, ledwo wrócił do wiary – ale mało w Jego opisie chronologii i obrazów „stanu duszy”; jest logiczny, niemal suchy „dowód” na wypełnienie proroctw mesjańskich i Bóstwo Chrystusa. Chce nas przekonać i pociągnąć do wiary uczniów. On widział i świadczy. Podobnie św. Paweł, który miał szczególne powody by głosić Bóstwo Jezusa, który „uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej”. To, co kiedyś było dla niego zgorszeniem, teraz głosi z dumą; „Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.
Największym darem dla ludzi jest dar Mesjasza, Syna Bożego. Największym niebezpieczeństwem – nierozpoznanie, rozminięcie się z Nim w ziemskiej drodze, a w konsekwencji – na całą wieczność. To sprawia największy ból Ukrzyżowanemu – odrzucenie owocu Jego Męki, zbawienia, i to z szyderstwem: „jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża”. Wtedy Jezus skarży się Ojcu: „czemuś Mnie opuścił?”.
„Stary człowiek” to ten, który zabija Niewinnego. Nowy – idzie dobrowolnie na krzyż, by miłością wyrównać słabość i podłość braci. Przemiana na skalę światową już rozpoczęta, każdy człowiek w nią włączony; jest z Chrystusem – lub przeciw. Innej możliwości nie ma. A wybieram nie tylko raz w życiu; w każdej chwili mogę rzucić palmę i zacisnąć pięść i zamiast „hosanna” krzyczeć „ukrzyżuj”, a nawet szydzić „zejdź z krzyża!”
Jest też coś takiego, jak odpowiedź pokolenia; dało je poprzednie, „jak kamienie rzucane na szaniec”, daje i nasze, obdarowane najhojniej – pasterzowaniem Jana Pawła II. Jaką odpowiedź dadzą Młodzi? – oby lepszą niż my… Z nadzieją wejdźmy w tajemnicę Paschalną!
ks. M.R.
Gazetka „Ave Maria” 13/1996
Iz 50, 4-7
Flp 2, 6-11
Mt 26, 14-27, 66