„Dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy”. Przyzwyczajamy się nawet do najtrudniejszych warunków i nie zawsze mamy ochotę na zmianę, choćby już była w zasięgu ręki, a nawet utrwalamy to co jest… Wola Boża jest jednoznaczna; „przyjdzie na nich zagłada… i nie ujdą”. Wiedząc o tym nie dajmy się zaskoczyć; „Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi”. Tu można by się spodziewać instrukcji do modlitwy, pokuty, ofiary… a Kościół przytacza słowa Pisma św. o… kobiecie pracowitej; „o len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami”, i miłosiernej: „otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”. O konieczności pracy mówi też Pan Jezus w przypowieści o talentach, które sługa „puścił w obrót i zyskał drugie pięć… drugie dwa”.
Kto wierzy w nadejście Dnia Pańskiego, pracuje; uczciwie, ofiarnie, owocnie. I zawsze jest gotów stanąć przed Panem, który „zaczął się rozliczać…”. Praca jest konieczna; kto by tylko przechował i oddał otrzymane talenty, usłyszy: „Sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Panu nie chodzi o zyski we współczesnym znaczeniu, ale o sprawdzenie sługi, o pretekst do przyznania mu wielkiej nagrody, do oznajmienia: „Dobrze, sługo dobry i wierny. Byłeś wierny w niewielu rzeczach, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana”.
„Jesteście synami światłości…”. Wiem od Kogo pochodzę i do Kogo idę; to podstawa mej godności, fundament życia. Ale także zobowiązanie; „czuwajmy”! Jak rozumiem czuwanie moje dziś – wobec zła panoszącego się i nieśmiałego dobra, wobec zamazywania granicy między dobrem a złem w historii i na bieżąco, wobec jaskrawych nadużyć nie tylko ateistów, ale i tzw. katolików, „dorabiających” się krzywdą braci…? To nam Pan „przekazał swój majątek” i nas przyjdzie rozliczyć…
ks. M.R.
Gazetka „Ave Maria” 46/1999
Prz 31, 10-13.19-20.30-31
1 Tes 5, 1-6
Mt 25, 14-30