„Wierzę tylko w to, co widzę” – mówią ludzie bez wyobraźni. Wierzyć to pozwolić wnieść się Komuś na górę, by „zobaczyć” znacznie więcej. Posłuchajmy Proroka; „dołóżmy starań, aby poznać Pana; Jego przyjście jest pewne jak świt poranka”. Po wiekach wyczuwamy – Prorok uwierzył. Lecz do narodu mówi Bóg: „miłość wasza podobna… do rosy, która prędko znika”. Tym bardziej zaskakuje… Czytaj dalej

„Mojżesz wstąpił na górę… Pan zstąpił w obłoku…” Z niewoli wyłania się nowy naród, niczym nowy ląd z oceanu. Ciemności wokół, ale szczyt ludzkości już w blasku słońca. Mojżesz widzi szansę i woła: „Panie, niech pójdzie Pan w pośrodku nas”. Pójdzie, i „lud o twardym karku uczyni swoim dziedzictwem”. Dziwią się ludzie…a przecież On stworzył człowieka „na obraz i podobieństwo… Czytaj dalej

„Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam… Weźmijcie Ducha Świętego…”. W pierwszym spotkaniu Zmartwychwstały Jezus obdarza Apostołów wielką radością; przebacza, odnawia powołanie, obdarowuje najświętszym Darem – tylko On może Go dać. Równocześnie potwierdza swoją solidarność z rodziną człowieczą; misję zbawczą będzie nadal wykonywał – przez Apostołów – im to dał swoją moc słowami: „którym… Czytaj dalej

 „Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Zbawiciel, Bóg-Człowiek wysyła swoich uczniów aż „po krańce świata” uczyć „zachowywać wszystko, co wam przykazałem”. Powstaje Kościół katolicki, czyli powszechny. Droga zbawienia otwarta dla każdego człowieka. Jezus daje obietnicę: „jestem z wami… do skończenia… Czytaj dalej

  „Samaria przyjęła słowo Boże…” To kolejny, jeszcze krótki etap drogi Kościoła „po krańce świata”. Tej drogi już nikt i nic nie zamknie. Także drogi w głąb; gdy Samarytanie „byli jedynie ochrzczeni… wkładali Apostołowie na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego”. Pełne chrześcijaństwo dla każdego ochrzczonego; w Kościele nie ma kast, stopni wtajemniczenia, „swoich” i „obcych”; Pan chce,… Czytaj dalej

„Zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom…”. W świętej wspólnocie… szemranie?! – tak, to byli zwykli ludzie; nad takimi pracuje Duch Święty. Owocem Jego pracy i… ich szemrania – urząd diakona, by Apostołowie nie zaniedbali głoszenia Ewangelii dla obsługi stołów, by „słowo Boże rozszerzało się”. Słabości…? – „niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we mnie… Czytaj dalej

„Kto wchodzi przez bramę jest pasterzem owiec… owce słuchają jego głosu; woła swoje owce po imieniu i wyprowadza”. Porównanie, mimo uproszczeń, daje wgląd w problem. Jak powinni żyć ludzie? – poznając, słuchając, idąc za „pasterzem”, są wtedy sami bezpieczni i pożyteczni dla innych. Jeśli nie mają pasterza, albo nie chcą za nim iść – jak stado drapieżników niszczą… Czytaj dalej

 „Dwaj uczniowie Jezusa… zatrzymali się smutni”. Znali Go, Jego życie i naukę, widzieli mękę i śmierć i… stracili wiarę, a z nią sens życia. Smutek, jak ciężki bagaż, nieśli z Jerozolimy do Emaus z przekonaniem, że tyle im zostało po wielkiej nadziei. I wtedy „Jezus przybliżył się… lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali”. Przyszedł uzupełnić ich formację… Czytaj dalej

„Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia…” – Jan pod koniec swego życia pamięta tamto przygnębienie; „drzwi były zamknięte z obawy przed żydami”, i radość; „Jezus wszedł… pokazał im ręce i bok. Uradowali się… ujrzawszy Pana”. Usłyszeli Jego„Pokój wam!”. Po ucieczce i zdradzie, dobrze rozumieli słowa Pana. Dalsze były równie radosne: „Jak Mnie posłał Ojciec, tak i ja was posyłam”.… Czytaj dalej

O czym Kościół mówi nam dziś, w największe święto? – o świadectwie Uczniów; „znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą…”, i który „przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła”. Nie ma większej radości nad tę, że Bóg przyszedł do nas w ludzkiej postaci i choć Go „zabili powiesiwszy na drzewie”, On żyje, „Bóg wskrzesił Go”, a oni są wybranymi „uprzednio przez Boga… Czytaj dalej