Niedziela

 „Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas (…) wydać na śmierć z pragnienia?” Mimo tak jaskrawej niewdzięczności, Bóg okazał miłosierdzie; przebaczył bunt i dał wodę ze skały. Tak słaby, przewrotny lud Bóg uczynił swoim wybranym. Jeszcze wiele razy przebaczy, aż niekiedy będą lekceważyć Jego przykazania, pewni, że On musi darować. Wtedy ich ukarze, ale nie odrzuci. Najdoskonalej objawił Ojca, także Jego miłosierdzie, Jezus Chrystus. Dzisiejsza Ewangelia jest

Czytaj dalej

„Pan Bóg rzekł do Abrama: `wyjdź z twojej ziemi rodzinnej… do kraju, który ci ukażę… Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał`”. Nowy etap historii zbawienia; inicjatywa wyszła od Boga – człowiek podjął współpracę; tak się zaczynają najwspanialsze dzieła na ziemi. Jeśli ich za mało, to nie z braku Bożej inicjatywy! Oto propozycja Boga: „uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił… przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi”. Abram

Czytaj dalej

„Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia…”. W symbolach Pismo św. ukazuje istotę człowieka; ciało i duszę. I jeszcze ważniejsze – Boże pochodzenie. Jeśli dodamy tło – „ogród na wschodzie”, odczytamy wolę Stwórcy; aby był szczęśliwy. Wszystko, co Bóg stworzył było dobre. A dobro człowieka, to szczęście ziemskie, przyrodzone, naturalne – i nadnaturalne, nadprzyrodzone, niebieskie. Życie jakie znamy jest inne;

Czytaj dalej

„Położył przed tobą ogień i wodę… życie i śmierć co ci się podoba, to będzie ci dane”. Człowiek jest u Boga wolny, może wybrać „co mu się podoba”. Jeśli decyduje, to i odpowiada, nie tylko przed sobą, czy innym człowiekiem, ale przed Bogiem, który „sam poznaje każdy czyn człowieka”, nie potrzebuje świadków i przewodów sądowych. A On „nikomu nie zezwolił grzeszyć”. Każda dyspensa od przykazań, każdy kompromis ze złem, jest grzechem, przegraną człowieka. Jezus nie przyszedł „znieść Prawo albo Proroków”, ale „wypełnić”, bo „ani

Czytaj dalej

„To mówi Pan…” – najbardziej uroczysty wstęp prorockiej mowy, podkreśla ważność sytuacji; „uwaga, sam Bóg do was mówi!”  O czym mówi? – dla wierzących to nic nowego, ale gdyby niewierzący chciał odgadnąć – czy pomyślałby, że Bóg nakazuje swoim wyznawcom: „dziel swój chleb z głodnym, wprowadź w dom biednych tułaczy, nagiego przyodziej…”? Jak potężnego obrońcę mają w Bogu biedni! I  jeszcze coś więcej; to Boża strategia

Czytaj dalej

„Gdy upłynęły dni…” to Jezusowi dni liczą, Bogu – bo stał się człowiekiem. Czas Go „poświęcić Panu” – jak każdego z nas a Pośredniczką – Matka. Obrzędy religijne nabierają życia – tu jest Bóg, tu nam najbliżej do Niego! Odczuł to starzec Symeon; gdy przestał widzieć – zobaczył! Niespodzianka? – nie, on czekał długo i oto dziś… Bóg jest słowny, nie każe czekać na próżno! Chwała Tobie, Boże, za Światło, które

Czytaj dalej

Różnimy się bardzo wyposażeniem w „talenty”, choćby – co dla jednego jest piękne, dla drugiego – przeciętne, a nawet brzydkie. Dlatego np. nie może artysta wysokiej klasy urządzać „po swojemu” mieszkania „zwykłemu” człowiekowi. Także – kościołów; ludzie bez wyrobionego smaku estetycznego też mają prawo czuć się tam „jak u siebie”. Owszem należy rozwijać poczucie piękna, ale z poszanowaniem wolności. Bóg jest twórcą duchowego piękna

Czytaj dalej

„W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje. Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką”. U Pana Boga nie liczy się przeszłość, nawrócony grzesznik bliższy Mu jest niż sztuczny święty. Często doświadczenie ciemności pomaga nam zrozumieć światło, choć na pewno lepiej iść cały czas w jasności. „Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony… osiadł w Kafarnaum… na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało

Czytaj dalej

„Tyś sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię”. Historia narodu wybranego nie potwierdza tej sławy… Bo też nie o sam naród chodzi, ale o Tego, którego Pan „ukształtował od urodzenia na swego sługę” i ustanowił „światłością dla pogan”, a który z tego narodu weźmie ludzką naturę.  Gdy nadeszła „pełnia czasów”, przeczucie obecności Obiecanego rosło – na ogół niejasne, u niektórych mocne, u Jana Chrzciciela – pewne. To on głosił: „Ujrzałem Ducha… który spoczął na Nim… i daję świadectwo, że On jest

Czytaj dalej